Sławomira Czarnecka

Wchodzę tu zawsze z dozą ciekawości, trochę nieśmiałości. Co będzie za kurtyną, która rozsunie się za moment? Co tym razem ciekawego zobaczę? Co mnie zmusi do refleksji? Z czego będę się być może śmiała? A może zobaczę rzeczywistość w krzywym zwierciadle?

Tak, doskonale pamiętam „Dziady”, w których grał mój ulubiony aktor – Mariusz Sabiniewicz. To było dla mnie ogromne przeżycie. Takich spektakli było kilka, ponieważ jestem związana ze szkołą, jestem nauczycielką. Prowadziłam też przez dziesięć lat teatr amatorski i często bywałam w Teatrze Polskim na spotkaniach przeznaczonych dla młodzieży. W pamięć wbił mi się również „Tajemniczy ogród”, który był przepięknie zrobiony, ale też genialne „Śluby panieńskie”. A całkiem niedawno spektakl „Cudzoziemka” z fantastyczną kreacją Alony Szostak. Moim najnowszym odkryciem jest „Coco, czyli bałkańska operetka” Witkacy w wydaniu Teatru Polskiego. Byłam zachwycona, począwszy od muzyki na żywo, która dla mnie była majstersztykiem, po kreacje aktorskie. Ten spektakl znakomicie połączył to, co kiedyś przewidział Witkacy, z tym, z czym mamy do czynienia teraz. To było mistrzostwo świata.

Już w starożytności było tak, że teatr traktowany był jak świątynia sztuki. Ja teatr traktuję w ten sposób do dziś.

Teatr Polski kojarzy mi się, w pozytywnym tego słowa znaczeniu, z powiewem przeszłości. Ten budynek jest piękny, wyjątkowy ze względu na swoją architekturę, czy to z zewnątrz, kiedy patrzymy na budynek, czy w środku. Tu jest swoisty klimat, atmosfera. Tutaj jest spokój i historia. Budynek jest dostojny, majestatyczny, z odrobiną tajemnicy.

Jestem osobą bardzo wrażliwą na muzykę, także zwracam uwagę na wszystkie epizody muzyczne, które nakreślają to, co się za chwileczkę wydarzy w spektaklu. I to jest fantastyczne, bo podkreśla emocje. Mój zmysł słuchu jest też szczególnie wyczulony na barwę wypowiedzi.

Tak, to prawa strona i prawe krzesło, tuż przy drzwiach. Uważam, że z tego miejsca najlepiej obserwuje się wszystko, co dzieje się na scenie i poza nią.

Otwartości, odwagi. I żeby Teatr nie tracił swojej istoty, bo to, co ludzie mają w sercach, jest najważniejsze. To jest pasja. Trzeba mieć odwagę, żeby ją realizować.