Magdalena Kondratowicz

W teatrze jest jakaś podniosłość, nieprzeciętność. Czuje się tu takiego nieulicznego ducha, nie takiego zwykłego. Jeśli chodzi o Teatr Polski, to działa tu architektura, wnętrza, i to, co się tu wydarza. Ten Teatr podejmuje różne aktywności, poza spektaklami, więc to wszystko razem mi odpowiada. Jest takie przyciągające.

Tak się składa, że ja akurat od trzech sezonów szyję kostiumy dla Teatru i mogę powiedzieć szczerze, że lubię to, bo to jest rzeczywiście wyzwanie za każdym razem. Lubię też bardzo przychodzić na różne spotkania, nazwę je prodemokratycznymi, z różnymi bardzo mądrymi ludźmi.

Mam w tym przypadku trochę rozdwojenie jaźni, bo jedno wyjście jest wtedy kiedy przychodzę tu zawodowo i szyję kostiumy, a drugie to ciekawość premiery, ponieważ nigdy nie mam okazji być na próbach, nawet nie znam scenariusza i nie wiem, jaki będzie efekt końcowy. Bardzo lubię w ogóle spektakle, które są w Malarni i lubię tamtejszą garderobę.

Wiesz co, chyba najmocniejszy spektakl, przez długi czas, to była „Cudzoziemka”, ale później „Haga”. Chyba mogę powiedzieć, że „Haga” zrobiła na mnie największe wrażenie.

Nie tylko teatrowi, ale w ogóle kulturze bym życzyła, żeby wreszcie były porządne finanse przeznaczane na to, dlatego, że rola teatru i wszystkich instytucji kulturalnych jest naprawdę znacząca. Można w teatrze pokazać wiele rzeczy i uważam, że teatry powinny robić więcej spektakli dla młodzieży. Tak, żeby szkoły tutaj przychodziły i żeby otwierały im się oczy.

Myślę, że tak, że to jest rola teatru. Organizowanie spotkań np. z jakimś filozofem czy filozofką, socjologiem i kierowanie ich do młodzieży. To o młodzież chodzi tak naprawdę. Teatr nie jest jakimś bytem z kosmosu, tylko jest osadzony w rzeczywistości, w której żyjemy, a tak naprawdę wszystko jest polityczne, więc teatr nie może udawać, że polityka nie istnieje, że on jest poza polityką. Nawet kwestia dotacji jest też polityczna.